والیبال نشسته؛ سرمایه ملی و اقداماتی که از پیام تبریک فراتر نمی‌رود!
والیبال نشسته ایران برای نهمین بار قهرمان جهان شد، اما به این تیم به اندازه شایستگی‌اش توجه نمی‌شود. به گزارش خبرگزاری مرزاندیشه، قهرمانی دوباره تیم ملی والیبال نشسته ایران در رقابت‌های جهانی، یک...
والیبال نشسته ایران برای نهمین بار قهرمان جهان شد، اما به این تیم به اندازه شایستگی‌اش توجه نمی‌شود.
به گزارش خبرگزاری مرزاندیشه، قهرمانی دوباره تیم ملی والیبال نشسته ایران در رقابت‌های جهانی، یک موفقیت معمولی نیست؛ ادامه مسیری است که سال‌هاست این تیم را به نماد ثبات، اقتدار و افتخار در ورزش ایران و جهان تبدیل کرده است.
ملی‌پوشان ایران با پیروزی 3 بر یک در دیدار نهایی مقابل بوسنی، برای نهمین بار بر سکوی نخست جهان ایستادند و بار دیگر نشان دادند که همچنان قدرت بلامنازع والیبال نشسته جهان هستند. تیمی که در کنار این عنوان، پرافتخارترین تیم تاریخ پارالمپیک، پرافتخارترین تیم والیبال نشسته جهان و پرافتخارترین تیم تاریخ ورزش ایران نیز محسوب می‌شود.
هیچ تیمی را در ورزش ایران نمی‌توان یافت که چنین کارنامه‌ای داشته باشد. 8 مدال طلای پارالمپیک، 9 عنوان قهرمانی جهان و 4 طلای بازی‌های پاراآسیایی، آماری است که هر کشوری آرزوی داشتن آن را دارد. با این حال، این افتخارات هرگز به اندازه ارزش واقعی خود دیده نشده‌اند.
ارزش این قهرمانی زمانی بیشتر مشخص می‌شود که بدانیم تیم ملی والیبال نشسته پس از قهرمانی در پارالمپیک 2024 پاریس، در دو سال گذشته بدون برگزاری حتی یک مسابقه تدارکاتی رسمی و تنها با اتکا به اردوهای داخلی راهی مسابقات قهرمانی جهان شد. سه دیدار دوستانه پیش از آغاز رقابت‌ها، تمام فرصت این تیم برای محک زدن خود مقابل رقبا بود؛ شرایطی که برای هر مدعی دیگری می‌توانست به معنای کاهش شانس موفقیت باشد، اما برای ایران، باز هم پایانش قهرمانی شد.
همین موفقیت سبب شد رئیس‌جمهور، معاون اول رئیس‌جمهور و رئیس مجلس شورای اسلامی با انتشار پیام‌های جداگانه، این افتخار را به مردم ایران تبریک بگویند. این پیام‌ها ارزشمند است، اما انتظار می‌رود این توجه تنها به روزهای قهرمانی محدود نشود.
واقعیت این است که تیم ملی والیبال نشسته سال‌هاست با مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کند که با جایگاه جهانی آن همخوانی ندارد. محدود بودن بازی‌های تدارکاتی، امکانات نه‌چندان مطلوب و از همه مهم‌تر، گلایه همیشگی اعضای تیم از نحوه پرداخت پاداش‌ها، نشان می‌دهد هنوز فاصله قابل توجهی میان ارزش واقعی این تیم و میزان حمایت از آن وجود دارد.
یکی از انتقادهای همیشگی ملی‌پوشان، پرداخت نشدن کامل پاداش‌ها به دلیل 12 نفره بودن ترکیب تیم است؛ موضوعی که بارها از سوی بازیکنان و کادر فنی مطرح شده، اما تاکنون راهکار مناسبی برای آن ارائه نشده است. این در حالی است که همین نفرات، سال‌هاست نام ایران را در مهم‌ترین رویدادهای ورزشی جهان بر فراز سکوی نخست قرار داده‌اند.
والیبال نشسته ایران امروز فقط یک تیم قهرمان نیست؛ سرمایه‌ای ملی است که اعتبار ورزش ایران را در جهان حفظ کرده است. حفظ این جایگاه بدون حمایت مستمر، برنامه‌ریزی حرفه‌ای و نگاه عادلانه امکان‌پذیر نخواهد بود.
قهرمانی جهان و کسب سهمیه پارالمپیک 2028 لس‌آنجلس، بار دیگر نشان داد که این تیم همچنان توانایی ایستادن بر بلندترین سکوی ورزش جهان را دارد. اکنون نوبت مسئولان ورزش است که نشان دهند این افتخارات را تنها با پیام تبریک پاسخ نمی‌دهند، بلکه با تصمیم‌های مؤثر، حمایت عملی و توجه شایسته، قدردان سال‌ها افتخارآفرینی این قهرمانان هستند.