میناب حقانیت ایران را اثبات کرد / اینجا هیروشیماست

به گزارش خبرنگار فرهنگی آیین رونمایی از اثر تازه جلیل رسولی با موضوع کودکان میناب، عصر دوشنبه 18 خرداد 1405 در مؤسسه هنرمندان پیشکسوت برگزار شد؛ مراسمی که با حضور جمعی از هنرمندان و چهره‌های فرهنگی همراه بود و در آن، سخنرانان از زوایای مختلف به حادثه میناب، جایگاه ایران و مسئولیت هنر در روایت رنج‌های انسانی پرداختند.

اجرای این برنامه را سیدعباس عظیمی، مدیرعامل مؤسسه هنرمندان پیشکسوت، بر عهده داشت. مراسم با شعرخوانی امیراحمدی آغاز شد و سپس عظیمی در سخنانی به خسارت‌های ناشی از جنگ تحمیلی سوم اشاره کرد. او گفت در جریان این جنگ، خانه بیش از 30 هنرمند پیشکسوت آسیب دیده است

روایت احساسی داریوش ارجمند از ایران و رهبر شهید

در ادامه، داریوش ارجمند پشت تریبون قرار گرفت و سخنانی ایراد کرد که در بخش‌هایی با احساسات فراوان همراه بود و بغض بارها صدایش را تحت تأثیر قرار داد.

ارجمند در بخشی از سخنان خود به رهبر شهید انقلاب اشاره کرد و او را از بزرگ‌ترین چهره‌های تاریخ ایران دانست. وی با مرور تاریخ ایران گفت مردم این سرزمین بیش از 10 هزار سال است که مبعوث شده‌اند و این بعثت تاریخی را کسی جز رهبر شهید به درستی درک نکرده بود. به گفته او، این رهبر بود که بار دیگر این حقیقت را به ایرانیان یادآوری کرد.

«ایرانیان هرگز بت‌پرست نبوده‌اند»

این بازیگر پیشکسوت همچنین تأکید کرد که ایرانیان در طول تاریخ هرگز بت‌پرست نبوده‌اند و همین ویژگی را از مهم‌ترین خصوصیات فرهنگی و تاریخی ملت ایران دانست. ارجمند افزود امروز نیز تنها مردمی که در برابر «ابلیس صهیونیست» ایستاده‌اند، ایرانیان هستند.

شاهنامه‌خوانی برای کودکان شهید میناب

پس از سخنان ارجمند، امیر صادقی مثنوی‌ای به سبک و سیاق شاهنامه خواند که در قالب یک روایت داستانی، ماجرای شهادت کودکان میناب را بازگو می‌کرد.

در ادامه با حضور برخی از چهره‌های هنری و برخی از مسئولان فرهنگی، از اثر جلیل رسولی رونمایی شد.

جلیل رسولی: این اثر را با اشک خلق کردم

بخش دیگری از مراسم به رونمایی از اثر جلیل رسولی اختصاص داشت. این هنرمند درباره انگیزه خلق اثر خود گفت: «زمانی که روی این اثر کار می‌کردم، مدام به این فکر می‌کردم که پدران و مادران این کودکان وقتی آن را می‌بینند، شاید اندکی از تألم و اندوهشان کاسته شود. این کار ادای دینی از سوی من است.»

ادای دین به مردم داغدار میناب

رسولی افزود: «پایین این تابلو نوشته‌ام: تقدیم به مردم داغدار میناب و ماکان عزیز. این اثر را با اشک خلق کردم و در تمام مراحل کار به این فکر می‌کردم که هر یک از این کودکان می‌توانستند در آینده به فردی اثرگذار تبدیل شوند. نباید فراموش کنیم که بسیاری از بزرگان این کشور از شهرها و شهرستان‌های کوچک برخاسته‌اند و درخشیده‌اند.»

مسجدجامعی: امروز بیش از گذشته به تاریخ ایران افتخار می‌کنیم

در ادامه مراسم، احمد مسجدجامعی نیز به ایراد سخن پرداخت و سخنان خود را با اشاره به جایگاه ایران در تاریخ و اسطوره آغاز کرد. او با یادآوری داستان کاوه آهنگر گفت: «کاوه آمد و درفشی در دست گرفت؛ این یعنی ما حتی در دوران اسطوره نیز پرچم داشته‌ایم. امروز هم پرچم را با افتخار به دست می‌گیریم و به اهتزاز درمی‌آوریم.»

وی با اشاره به تحولات فکری و فرهنگی جامعه در یک سال گذشته اظهار کرد: «ما در این یک سال تغییر کرده‌ایم. امروز به آرش و کاوه افتخار می‌کنیم و به داشتن 10 هزار سال تاریخ می‌بالیم. اکنون بیش از گذشته دریافته‌ایم که باید اشعار فردوسی را در متروها و فضاهای عمومی بنویسیم و این میراث را قدر بدانیم.»

از کاوه و آرش تا هویت ایرانی امروز

مسجدجامعی ایران را از نظر تاریخی کشوری بی‌نظیر توصیف کرد و گفت هرچه شناخت ما از ایران بیشتر شود، پایداری و استقامت ما نیز افزایش خواهد یافت. او همچنین اظهار داشت: «کسی می‌توانست نهج‌البلاغه و کلام امیرالمؤمنین(ع) را فهم کند که پشتوانه‌ای چند هزار ساله از تاریخ و فرهنگ داشته باشد.»

میناب؛ زخمی که حقانیت ایران را نشان داد

این عضو پیشین شورای شهر تهران در ادامه به حادثه میناب پرداخت و آن را از منظر انسانی و اخلاقی مورد توجه قرار داد. به گفته او، حمله به مراکز آموزشی و تربیتی در هر نقطه از جهان عملی محکوم است و عاملان آن از نگاه افکار عمومی جهان اعتبار خود را از دست می‌دهند.

وی تأکید کرد: «هیچ موضوعی به اندازه فاجعه میناب حقانیت ایران را اثبات نکرده است.» مسجدجامعی با اشاره به جان باختن شماری از معلمان در این حادثه افزود: «کودکان در همه جای دنیا معصوم هستند. ساعت 9 صبح نهم اسفند، صدایی مهیب دیوارهای مدرسه را فرو ریخت. این کودکان بی‌پناه به کجا می‌توانستند پناه ببرند؟»

روایت ماکان؛ کودکی که برای نجات دوستانش بازگشت

او در بخشی از سخنان خود، ماجرای ماکان را روایت کرد و گفت: «ماکان در انفجار نخست سالم مانده بود، اما برای کمک به دوستانش بازگشت و در انفجار دوم به شهادت رسید؛ تا جایی که چیزی از او باقی نماند.»

«اینجا هیروشیماست»

مسجدجامعی در پایان با مقایسه حادثه میناب با فاجعه هیروشیما اظهار کرد: «اینجا هیروشیماست. همان کسانی که جنایت هیروشیما را رقم زدند، جنایت میناب را نیز رقم زده‌اند.»

او تأکید کرد که مهم‌ترین پرسشی که عاملان این حادثه پاسخی برای آن ندارند، همین جنایتی است که در میناب رخ داده است.